Pan's Labyrinth

Ο Λαβυρινθος του Πανα,ταινια του 2006.Θυμαμαι πως οταν βγηκε ειχε γινει ενας ψιλοχαμος γιατι λεγοταν οτι ειναι μια εξαιρετικη ξενογλωσση ταινια και ειχε δεχτει πολυ θετικες κριτικες.Δεν την ειχα δει τοτε αν και το ηθελα, την ειδα ομως χτες το βραδυ.
Οι περισσοτεροι παραπλανιουνται απο το τρεϊλερ και τις εικονες της και πιστευουν οτι ειναι μια ιστορια φαντασιας, ενα παραμυθι με νεράιδες και πλασματα περιεργα.Οχι ακριβως.Η αληθεια ειναι οτι η ταινια αυτη συνδιαζει δυο πραγματα και μαλιστα πολυ καλα: το εξωπραγματικο και μυθικο, με την ψυχρη πραγματικοτητα του πολεμου.

Ειναι η ιστορια ενος μικρου κοριτσιου που εχει εμμονη με τα βιβλια, τα παραμυθια και μαγευεται ευκολα με οτιδηποτε βρισκει γυρω της.Ενω αυτη λοιπον πλαθει τις ιστοριες της, διαδραματιζεται ενας πολεμος αναμεσα στους πολιτες και στην δικτατορια που προσπαθει να αναλαβει την χωρα(Ισπανια) μετα το τελος του εμφυλιου πολεμου.Δεν λειπουν οι σκηνες βιας, απανθρωπιας, βασανιστηριων, προδοσιας και πολλων ακομη που ειναι συνυφασμενες με την εμπολεμη κατασταση.Και μεσα σε ολο αυτο το χαος ενα κοριτσι προσπαθει να πλασσει τον δικο της κοσμο και να ξεφυγει.

Πρεπει να παραδεχτω πως δεν περιμενα η ταινια αυτη να προκυψει με αντιπολεμικο χαρακτηρα.Περιμενα απλα μια ισπανοφωνη ταινια φαντασιας.Με εξεπληξε με πολυ καλο τροπο ομως.Και χαρηκα ιδιαιτερα για το γεγονος οτι η ταινια αυτη ηταν ισπανικη και γυρισμενη απο Μεξικανο.Εχει κερδισει πολλα βραβεια και οχι αδικα.Δειχνει πως καθε χωρα μπορει να βγαλει κατι τοσο ωραιο και ποιοτικο και επιπλεον οτι δεν θα πρεπει να ειμαστε προκατειλημμενοι για ταινιες μη αμερικανικες.

Πολυ ομορφα τα εφε και τα γραφικα (με μια μικρη λεπτομερεια στην αρχη οπου θα μπορουσαν να κανουν λιγο καλυτερη δουλεια), τρομαχτικα τα μυθικα πλασματα, εξυπνο σεναριο, μου αρεσε παρα πολυ η σκηνοθεσια και οι ηθοποιοι απιστευτοι, ειδικα η 10χρονη πρωταγωνιστρια.


Αξιολογηση: 8.5/10

Circle The Wagons

Ανετα μπορω να χαρακτηρισω αυτο το album ως την εκπληξη της χρονιας(στα μουσικα δρωμενα εννοω).Μπορει να το αγορασα πριν...3 μηνες πανω κατω, μπορει να επρηξα τον κοσμο ολο, μπορει οι γειτονες μου να εχουν σιχαθει να το ακουνε καθε μερα εδω και 3 μηνες αλλα δεν μπορουσα να μην γραψω γι αυτο!



Εχω να χαρω τοσο πολυ με album, απο τοτε που μου πηρε δωρο ο πατερας μου το Back in Black, το υπερτατο αυτο album των AC/DC, το οποιο με τα πολλα εκλεισε τα 30 του χρονια!
Αυτη τη φορα το θαυμα το εκανε το Circle the Wagons των θεων Darkthrone.Και λεω θαυμα, γιατι ως γνωστο ιδιοτροπο ατομο που ειμαι δεν ενθουσιαζομαι ευκολα και εχω την ταση να θαβω καλλιτεχνες.Ένι γουέι,οι Darkthrone αυτη τη φορα μας αφησαν οχι απλα ικανοποιημενους, αλλα με το στομα ανοιχτο στην κυριολεξια.Δεν θα ξεχασω ποτε την αντιδραση μου οταν πρωτοανοιξα το cd μεσα στο αυτοκινητο και ειδα το απιστευτο artwork (μιλαω για το cd απο την limited edition)ενω παραλληλα αρχιζε να παιζει το κομματι Those treasures will never befall you. Οι Darkthrone και κυριως ο Fenriz μιας και αυτος ειναι η μπαντα ολη, μη γελιομαστε, εκτος του οτι αλλαξαν ειδος και χαρακτηρα, απεδειξαν ποσο πραγματικα χεσμενες εχουν τις ταμπελες που τεινουμε να βαζουμε στη μουσικη.Απο death το ξεκινησαν, σε black το πηγαν, και οχι μονο το πηγαν αλλα με το Transilvanian Hunger καθιερωθηκαν ως ενα απτα καλυτερα συγκροτηματα του ειδους.
Αυτο ομως δεν τους ηταν αρκετο.Για τον Fenriz ηδη γνωριζουμε την αγαπη του για την μουσικη, που δεν την διακρινει για ειδη αλλα του αρεσει οτι πολυ απλα ειναι αληθινο.Αγαπαει την punk και στο τελευταιο του album μας το απεδειξε περιτρανα.Παντοτε υπαρχουν διxογνωμιες για τα album και οφειλω να πω οτι τις σεβομαι ακομη και αν διαφωνω.Στην προκειμενη περιπτωση ομως, οσοι απογοητευθηκαν γιατι ηθελαν κατι αναλογο του TH, εχω πολυ απλα να τους πω οτι απο την στιγμη που δεν αναγνωρισαν την αξια αυτης της δουλειας που ναι μεν ειναι διαφορετικη αλλα δεν παυει να ειναι κατι γνησιο των Darkthrone,ειναι πολυ προτιμοτερο να μας αδειαζουν την γωνια γιατι απο δηθεν ακροατες πηξαμε πια.Δεν αλλαξαν ουτε για την εμπορικοτητα ουτε για τιποτα.Αλλαξαν υφος σε ενα δισκο για να δειξουν την αγαπη τους σε αυτο το ειδος και τις πολλες τους επιρροες.Και ειμαι σιγουρη οτι και στο επομενο τους θα ειναι παλι εντελως διαφορετικοι και ανατρεπτικοι.

Το artwork θελω επισης να πω οτι μου αρεσε παρα πολυ, το βρηκα αρκετα χιουμοριστικο και αυτοσαρκαστικο και ειδικα το special videaki στο limited cd εχει πολυ ενδιαφερον, γιατι καταλαβαινεις ποσο απλοι και τρελαμενοι ειναι αυτοι οι δυο ανθρωποι.Προτεινουν καποια βινυλια, αστειευονται μεταξυ τους, γελας λιγακι με την προφορα κυριως του Fenriz, με τα πεταμενα χαρτακια απο σοκολατες και γλυκα μεσα στο στουντιο και πολλα ακομη.Το βιντεο αυτο μου θυμισε πολλους φιλους που κλεινονται στα υπογεια των σπιτιων και προσπαθουν να γραψουν μουσικη ενω αυτο που κανουν στην ουσια ειναι ηχορυπανση και να σπαταλανε με πλακες τον χρονο τους.Σε αυτο με παρεπεμψε και το βιντεο των Darkthrone, σε μια απλη παρεα που σπαει την πλακα της και κανει μουσικη για την δικη της ευχαριστηση.



Ευχομαι να μεινουν παντα τοσο αληθινοι και να συνεχισουν να μας εκπλησουν. Πραγματικα η καταξιωση που εχουν τους αξιζει και ζουμε και ελπιζουμε για ενα live τους.Ενα live των Darkthrone θα ειναι κατι σαν το αγιο δισκοποτηρο του χωρου.Οποιος το χασει δεν θα εχει μουτρα να βγει εξω και οποιος παει θα το κανει τατουαζ στο κουτελο.Δυσκολο να δουμε τον αγαπητο κυριο Fenriz on stage αλλα..ποτε δεν ξερεις!

Εννοειται πως το προτεινω ανεπιφυλακτα, αλλα αν δεν ειστε οικειοι με τους Darkthrone δεν νομιζω να σας εκπληξει τοσο.Επισης αν δεν ξερετε ποιος ειναι ο Fenriz μην μπειτε καν στον κοπο να το ψαξετε.Το ειδος ειναι κατι αναμεσα σε crust punk/heavy/speed metal ή κατι παρομοιο τελοςπαντων!


Αξιολογηση: 12/10 (και λιγο βαζω)

The Shining!

Πριν αρχισω να λεω τα διαφορα δικα μου, αναρωτιεμαι πως ειναι δυνατον ενω εχουν γυριστει ταινιες σαν κι αυτην, καποιοι να συνεχιζουν να βγαζουν μαλακιες.Υπαρχει μια λεξη, παραδειγματισμος λεγεται, δεν την εχουν ακουσει ποτε τους?

Εν παση περιπτωσει,η ταινια αυτη εχει τα παντα.Τα παντα ολα ομως!Ξεκιναει με το κλασσικο για επιτυχια σεναριο που ειναι βασισμενο σε εργο του Stephen King.Εχει καταπληκτικη σκηνοθεσια του Stanley Kubrick.Θα απολαυσετε σκηνες απο γερανους, απο αεροπλανα και βαπορια, σκηνες αναποδες, σκηνες στριφογυριστες,σκηνες που θα σας κανουν να βλασφημισετε και πολλα πολλα αλλα.
Για τους ηθοποιους, απο τη στιγμη που παιζει ο Jack Nicolson τι μπορω να πω? Θεοπαλαβος, ψυχοπαθης, μανιακος, υπουλος, τρελος, με ματι που γυαλιζει απτο πρωτο λεπτο και το διακρινεις απτα 5 χιλιομετρα!Ο ρολος ειναι σαν να εχει γραφτει πανω του, τοσο υπερβολικα του ταιριαζει.Το παιδακι ο Danny, μπορει να ειναι ενας σπορος πανω κατω 7 χρονων, αλλα τρομαζει και σε αφηνει εκπληκτο.Δεν υπερβαλλω καθολου, μεχρι και το 7χρονο σε αυτην την ταινια σου σηκωνε την τριχα καγκελο.Και τελος, η γυναικα δηλαδη η συζυγος του Nicolson.Με εξαιρεση την απιστευτα εκνευριστικη τσιριχτη της φωνη, και ενα προσωπο που και χωρις να εχει προθεση σε τρομαζει, ηταν πολυ καλη για το ρολο της(στην σκηνη με τις σκαλες για οσους ξερουν παντως, εγω ειχα ξεραθει στο γελιο).

Οταν η ταινια φτανει προς το τελος, πολλοι ισως να απογοητευτουν αλλα στο τελευταιο λεπτο πιστευω οτι ερχεται η ικανοποιηση.
Οσοι ειναι οικειοι με εργα του King, καταλαβαινουν καλυτερα την πλοκη και δεν παυει να ειναι κατι εντελως κλασσικο απο πλευρας του.Αν και εχω διαβασει αμετρητα βιβλια του, το συγκεκριμενο δεν μπορεσα να το βρω ακομη.
Η αισθηση των βιβλιων του παντως ειναι απεριγραπτη και αν καταφερετε να κοιμηθειτε με κλειστα τα φωτα, εμενα να μου τρυπησετε τη μυτη!
Σιγουρα οποιος την δει παντως, δεν θα καταφερει ποτε του να μπει σε ξενοδοχειο χωρις να του ερθουν μερικες "αναμνησεις" απο το παρελθον..

Το μοναδικο αρνητικο που βρηκα ηταν η απιστευτα εκνευριστικη τσιριδα της συζυγου.Μαλιστα αναγκαστηκα να χαμηλωσω τον ηχο τουλαχιστον 3-4 φορες προκειμενου να μην νομιζουν οι γειτονες οτι καποιος κακοποιει μια γατα στο σπιτι μου.


Αξιολογηση: 10/10


redrum
redrum
redrum
REDRUM
R E D R U M!!!!!!!

Big ..Nothing!

Προκειται για μια μαυρη κωμωδια με σεναριο που ξεκινα αρκετα ελπιδοφορα, καθως ξεφευγει απο τα τετριμμενα και φαινεται να εχει καλες προοπτικες.
Δυστυχως ομως απο νωρις, στη μιση ωρα δηλαδη, καταλαβαινεις οτι εχεις σπαταλησει τον χρονο σου.Για οσους ξερουν λιγακι απο ταινιες, η συγκεκριμενη κανει ΜΠΑΜ οτι ειναι βρεττανικη αν και βρεττανικη προφορα δεν υπαρχει.

Οι κεντρικοι ηρωες ειναι ενας κουτοπονηρος μικροεγκληματιας, ενα καημενο ανθρωπακι της διπλανης πορτας(το οποιο ενσαρκωνει ο Ρος απο τα Φιλαρακια) και μια κλασσικη πανεξυπνη ξανθια.
Οι τρεις τους προσπαθουν να εκβιασουν εναν αρχιερεα που εχει ενα φετιχ για απαγορευμενες ιστοσελιδες και dvds με σκοπο να του αποσπασουν αρχικα 100,000 $ τα οποια γινονται 200,000$ και εν τελει 2,000,0000$.(με τον ιδιο ρυθμο αυξανονται ομως και τα νευρα του θεατη)

Στην προσπαθεια αυτη σκοτωνουν κατα λαθος ορισμενους ανθρωπους που ετυχε να βρισκονται στο λαθος μερος την λαθος ωρα.Αυτο υποτιθεται πως ειναι το αστειο μερος της ταινιας...
Χα..
Χα..
ευθυμησαμε παλι!

Το ενα πτωμα γινεται δυο, επειτα τρια και μεχρι να τελειωσει εχεις βαρεθει να μετρας πτωματα σε βαλιτσες, σε αυτοκινητα, σε βοθρους και αλλου.Εκτος απο την πτωμαίλα που βαρεθηκα να τη βλεπω, δεν υπαρχουν αστειες σκηνες, δεν υπαρχουν ανατροπες και γενικα η ταινια ειναι αυτο ακριβως που λεει και ο τιτλος της, Big Nothing ή ελληνιστι: Πολυ Κακο για το Τιποτα..

Πραγματι πολυ κακο για το τιποτα και αν εχετε καλυτερα πραγματα να κανετε απλα αποφυγετε την.Προφανως εγω οχι μονο δεν ειχα κατι καλυτερο να κανω, αλλα εκατσα μεχρι και να της γραψω και review.
Η μετριοτητα σε ολο της το μεγαλειο.


Αξιολογηση: 3.5/10

O Captain My Captain!

Ο λογος για το περιφημο Dead Poets Society ή αλλιως, ο Κυκλος των Χαμενων Ποιητων.Την ταινια αυτη την ειδα σημερα για 3η φορα.Η πρωτη ηταν οταν την πετυχα στην κρατικη τηλεοραση (καπου προς τη μεση βεβαια) και μου τραβηξε το ενδιαφερον.Η δευτερη ηταν στην κινηματογραφικη λεσχη του σχολειου μου.
Σημερα λοιπον ειπα να την απολαυσω με την ησυχια μου, μονη μου, χωρις τις διαφημισεις του κουτιου και χωρις τα εκνευριστικα σχολια των συμμαθητων.
Καθε φορα που την βλεπω λοιπον, εκτος οτι μου αρεσει ολο και περισσοτερο πρεπει να παραδεχτω οτι με μπερδευει και σε μεγαλυτερο βαθμο.Για τον ΑΠΙΣΤΕΥΤΟ Robin Williams τι να πει κανεις.Ο κ.Μπαμπινιωτης πρεπει μαλλον να βαλει στο λεξικο διπλα απο την λεξη 'ηθοποιος' την φωτογραφια και το ονομα του εν λογω κυριου.Φοβερη η ερμηνεια του, δυσκολος ο ρολος που ειχε να φερει εις περας αλλα δεν θα μπορουσε να τα καταφερει καλυτερα.Αψογος στον ρολο του καθηγητη, ενος οραματιστη, ενος ρομαντικου ανθρωπου που δεν διστασε να ρισκαρει και να εφαρμοσει καποιες ανορθοδοξες και ιδιαιτερα ριζοσπαστικες μεθοδους διδασκαλιας σε ενα τοσο αυτηρο σχολειο αρρενων.

Η ταινια αυτη περιεχει πολλα μηνυματα για την ζωη και το νοημα της.Η φραση που σου μενει στο τελος ειναι το "Carpe Diem" που δεν προκειται να το ξεχασεις για την υπολοιπη ζωη σου.Προσωπικα, η φραση αυτη εχει χαραχτει τοσο βαθεια μεσα μου που θα με στοιχιωνει (με την καλη εννοια)για καμποσα χρονια ακομη, αν οχι για παντα.

Για το αμφιλεγομενο σημειο της ταινιας δεν θα ηθελα να πω πολλα για να μην το χαλασω σε οσους δεν το εχουν δει.Το μονο που πρεπει να αναφερω ειναι οτι εγω καταφερα να νοιωσω κατανοηση για τον νεαρο αυτο και οχι να θεωρησω την πραξη του, πραξη δειλιας και ευκολιας.

Για οποιον δεν την εχει δει, θα αποτελεσει ενα ευχαριστο σοκ ελπιζω.Ειναι μια κλασσικη ταινια που ειτε θα την μισησεις γιατι δεν θα την καταλαβεις, ειτε θα σε αφησει τοσο προβληματισμενο που θα αναγκαστεις να την δεις τουλαχιστον αλλες 2 φορες οπως εγω.

O Captain My Captain!



Αξιολογηση: 9.5/10